Urodziłem się 27 marca 1921 roku w Jezioranach powiat Łuck. Będąc przy rodzicach w 1934 roku ukończyłem szkołę podstawową, po czym wstąpiłem do gimnazjum mechanicznego we Włodzimierzu Wołyńskim, które ukończyłem w 1938 roku Od października 1938 roku zaangażowałem się do Szkoły Budowy Okrętów przy Marynarce Wojennej w Gdyni, gdzie w stopniu szeregowego przebywałem do sierpnia 1939 roku.

28 sierpnia delegowany służbowo do Bydgoszczy, skąd z uwagi na brak możliwości powrotu jako słuchacz wojskowej szkoły zostałem wcielony do kompani łączności 23. Pułku Piechoty – d-ca por. Orlicz. W pierwszych dniach wojny brałem udział w ochronie obiektów wojskowych i obronie ludności cywilnej przed niemiecką dywersją. Na terenie Bydgoszczy w okresie od 5 września do 30 listopada byłem internowany jako jeniec, gdzie po udanej ucieczce przedostałem się do Warszawy, a następnie 25 grudnia do rodziców na Wołyń, gdzie przebywałem aż do rozpoczęcia wojny niemiecko-rosyjskiej. Po wkroczeniu Niemców do ZSRR pozostałem na terenie Wołynia, gdzie w środowisku rodzinnym ukrywałem się do listopada 1942 roku. W grudniu 1942 roku rozpocząłem działalność konspiracyjną na terenie Łucka i Przebraża wstępując w szeregi partyzantki polskiej „Przebraże”, przyjmując pseudonim Żuk. Tam pełniłem funkcję zastępcy dowódcy grupy dywersyjno-wywiadowczej. Moim bezpośrednim dowódcą był Sobczak ps. Oleksa. Od grudnia 1942 roku do maja 1943 roku brałem udział w eskorcie przewożonych do sztabu partyzantki „Przebraże” broni, materiałów wybuchowych, leków i materiałów opatrunkowych – dostarczając jednocześnie informacji wywiadowczych o lokalizacji niemieckich obiektów wojskowych, ruchach Wermachtu i czarnej policji ukraińskiej działającej na terenie Łucka, Kiwerc i okolic. Informacje te przekazywałem również partyzantce radzieckiej. Od maja 1943 roku do lutego 1944 roku tj. do czasu wkroczenia Armii Radzieckiej brałem udział w partyzantce „Przebraże” jako szeregowy, następnie jako zastępca dowódcy plutonu czwartej kompanii dowodzonej przez por. Tadeusza Wojnickiego. W szeregach tej kompani w sierpniu 1943 roku brałem udział w obronie Przebraża, jak również jesienią w likwidacji nacjonalistycznych band UPA w miejscowościach Tróścieniec, Omylno, Kołki, Ołyka, Cumań. Służbę w czwartej kompani „Przebraże” pełniłem do lutego 1944 roku tj. do wyzwolenia Wołynia przez Armię Radziecką. Bezpośrednio z „Przebraża” w lutym 1944 roku razem z pozostałymi partyzantami zgłosiłem się do Wojska Polskiego. Z przejściowego obozu organizacyjnego w Sumach ZSRR – marzec 1944 roku skierowany zostałem do radzieckiej jednostki: 10. Szkolny Pułk Czołgów w Gorkij nad Wołgą na przeszkolenie, gdzie po okresie 3. miesięcy tj. do lipca 1944 roku uzyskałem specjalność technicznej obsługi i mechanika kierowcy czołgów KW i T-34 – legitymacja nr 25. Bezpośrednio po tym brałem udział w służbie zaplecza technicznego 1-szej Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte w stopniu st. sierżanta – Kiwerce, Chełm, Lublin aż do wyzwolenia Warszawy. Następnie do marca 1945 roku byłem słuchaczem Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Modlinie. Po uzyskaniu stopnia oficerskiego od marca 1945 roku służyłem w 13. Warszawskim Samodzielnym Pułku Artylerii Pancernej. Tam pełniąc funkcję z-cy dcy III baterii ds. technicznych brałem udział we wszystkich akcjach bojowych aż do zakończenia wojny tj. do maja 1945 roku. Moim bezpośrednim dowódcą był kpt. Trofimow, a dowódcą pułku mjr Jan Lisiak. W pułku tym pełniłem służbę do czasu demobilizacji tj. do kwietnia 1948 roku, gdzie zajmowałem kolejne funkcje techniczne: m.in. z-cy d-cy pułku ds. remontu i eksploatacji. Po demobilizacji kontynuowałem w Gliwicach studia techniczne (nie ukończone z powodu długiej choroby) i od sierpnia 1949 roku pracowałem w Fabryce Narzędzi Rolniczych w charakterze głównego konstruktora. Od czerwca 1961 roku do marca 1962 roku pracowałem w Instytucie Maszyn Rolniczych w charakterze głównego konstruktora. Od czerwca 1961 roku do marca 1962 roku praca w Instytucie Maszyn Rolniczych w charakterze st. konstruktora, następnie od marca 1962 roku w Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w Słupsku w charakterze Głównego Konstruktora i Głównego Specjalisty ds. konstrukcji.

W 1981 roku przeszedłem na emeryturę i zamieszkuję nadal w Słupsku…

Franciszek Kułakowski

Franciszek Kułakowski był czynnym członkiem słupskiego Koła Terenowego Stowarzyszenia Upamiętniania Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów we Wrocławiu.

Zmarł w dniu 12 listopada 2011 roku, pochowany został na Starym Cmentarzu: kw. 11, rz. 6, m. 13, nr ksw. 871/2011.

Powyższy fragment  materiału pochodzi z art. „Pan Franciszek” Andrzeja Obecnego opublikowany w „Moje miasto Słupsk”.( http://www.mojemiasto.slupsk.pl/index.php?id=4985 )

W wyżej zamieszczonym materiale bohater nie wspomina  o ludobójstwie na Wołyniu. Można  o tym przeczytać w art.” Przeżył ukraińskie ludobójstwo”. 19 czerwca 1943 roku banderowcy napadli na Jeziorany Szlacheckie. Ukraińcy zamordowali wiele osób. Stracił wtedy 18 osób ze swojej rodziny.

http://wolyn.org/index.php/wolyn-wola-o-prawde/144-przey-ukraiskie-ludobojtwo.html


GTranslate

plbebgzh-TWhrcsdanlenetfrgldeelhuitjalvltnoptrorusrskslessvukyi

Włamanie do serwisu

Strona odtworzona po ataku hakerskim. W przypadku dostrzeżenia braków i niespójności z poprzednią zawartością serwisu oraz w celu zgłoszenia ew. uwag prosimy o kontakt z nami.

Wołyń naszych przodków

wp8.jpg
Czytaj także

 

 

Rzeź Wołyńska

lud11.jpg

Szukaj w serwisie

Gościmy

Odwiedza nas 486 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyki

Odsłon artykułów:
7333380