Serfując po zasobach Wikipedii natknąłem się na ciekawy wpis dotyczącyWołyńskiej Brygady Kawalerii (Woł. BK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Oto wpis którego nie może zabraknąć w naszym serwisie:

Utworzenie i skład

1 kwietnia 1937 Brygada Kawalerii "Równe" została przemianowana na Wołyńską Brygadę Kawalerii. Jej dowództwo stacjonowało w garnizonie Równe.

W skład brygady wchodziły:

 


19 Pułk Ułanów Wołyńskich im. gen. Edmunda Różyckiego - Ostróg,
21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich – Równe,
2 Pułk Strzelców Konnych – Hrubieszów,
2 Dywizjon Artylerii Konnej im. gen. Józefa Sowińskiego – Dubno,
8 Szwadron Pionierów – Równe,
4 Szwadron Łączności – Równe.

Wołyńska Brygada Kawalerii pod dowództwem płk. dypl. Juliana Filipowicza wchodziła w skład Grupy Operacy

jnej "Piotrków" w Armii "Łódź". Dowódcy brygady podporządkowano 12 Pułk Ułanów Podolskich ze składu Kresowej Brygady Kawalerii, którego pokojowym garnizonem była Białokrynica k. Krzemieńca.

1 września udanie broniła się w lasach na północ od Kłobucka pod wsiami Mokra, Mokra II i Mokra III przed natarciem niemieckiej 4 Dywizji Pancernej gen. por. Georga Hansa Reihardta (bitwa pod Mokrą). Tego dnia brygada straciła ok. 400 ludzi i 5 dział, niszcząc około 150 pojazdów nieprzyjaciela, w tym 76 czołgów. Walka ta uchroniła czasowo 7 Dywizję Piechoty od jej okrążenia od strony północnej przez niemiecką 4 Dywizję Pancerną.

2 września – po wycofaniu się – Brygada stawiła całodzienny opór niemieckiej 4 Dywizji Pancernej pod Ostrowami, znów ponosząc duże straty.

3 września wycofała się na główną linie obrony do obszaru Łękińsko–Łękawa–Janów, skąd w nocy z 3 na 4 września wykonała udany wypad siłami 2 Pułku Strzelców Konnych na Kamieńsk, gdzie zniszczono kilkanaście cystern niemieckiej 1 Dywizji Pancernej i zabito około 100 żołnierzy wroga.
5 września oddziały Brygady zdobyły Wolę Krzysztoporską po dojściu do Jeżowa, ale wobec przewagi niemieckiej musiały się wycofać.

7 września Brygada wyparta została z bronionych przez nią pozycji pod Zamościem i Żerominem przez oddziały niemieckiej 18 Dywizji Piechoty gen. mjr. Friedricha Carla Cranza. Następnie rozpoczęła odwrót na Andrespol.

8 września otrzymała zadanie osłony Armii pod Wolą Cyrusową, gdzie stoczyła całodzienny, ciężki bój z nacierającymi oddziałami niemieckimi. Brygada powoli ustępowała, raz po raz kontratakując.

9 września stanęła w lasach pod Chlebowem. Następnie, nie chcąc zostać okrążoną, wycofała się przez Mie

dniewice, Szymanów i Kampinos do Puszczy Kampinoskiej, gdzie dotarła 10 września.

13 września razem z Nowogródzką Brygadą Kawalerii ruszyła do natarcia na Mińsk Mazowiecki. Wstępnym bojem zdobyła wieś Cyganka i obsadziła linię Cyganka–Choszczówka. Gdy napór nieprzyjaciela wzmógł się, atak Brygady nie tylko został zatrzymany, ale i utraciła ona wieś Cygankę. Było to ostatnia bitwa, w której Wołyńska Brygada Kawalerii występowała jako zwarta jednostka. Dalej część 12 Pułku Ułanów i 21 Pułku Ułanów wzięła udział w obronie Warszawy w ramach Zbiorczej Brygady Kawalerii do kapitulacji stolicy 28 września.

Pozostałe oddziały Brygady weszły w skład Frontu Północnego gen. Stefana Dęba-Biernackiego. 22 września weszły na niemiecką 68 Dywizję Piechoty płk. Georga Brauna pod Suchowolą. Następnie walczyły pod Krasnobrodem i Hutą Różaniecką.

Ośrodek Zapasowy brygady sformował zgrupowanie kawalerii ppłk. Kazimierza Halickiego (6 szwadronów konnych, 2 szwadrony kolarzy, 1 ckm i 1 gospodarczy). Do zgrupowania dołączył II dyon 40 pal rez. (bez 5 baterii). Był także działon 1/6 dac zmot. Zgrupowanie podlegało gen. bryg. Piotrowi Skuratowiczowi organizującemu obronę na linii rzeki Styr. Po agresji sowieckiej zgrupowanie wycofywało się w kierunku Lwowa i 18 września dołączyło do Grupy "Dubno". 20 września zgrupowanie w ramach grupy toczyło walki z sowietami o Busk, po czym wycofało się za Bug. 25 września wraz z resztą grupy skapitulowało przed Niemcami pod Rawą Ruską.
Ordre de bataille i obsada personalna we wrześniu 1939 roku[edytuj]

Dowództwo i sztab:
dowódca Brygady – płk dypl. Julian Filipowicz
szef sztabu - mjr Wilhelm Lewicki
kwatermistrz – kpt. dypl. Stanisław Koszutski
komendant Kwatery Głównej – mjr Kajetan Jaroszewski
Szwadron Sztabowy – dowódca ppor. Stanisław Gołębski
12 Pułk Ułanów Podolskich – dowódca płk Andrzej Kuczek
19 Pułk Ułanów Wołyńskich – dowódca ppłk dypl. Józef Pętkowski
21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich – dowódca ppłk Kazimierz de Rostwo-Suski
2 Pułk Strzelców Konnych – dowódca ppłk Józef Mularczyk
11 Batalion Strzelców – dowódca ppłk Władysław Warchoł
2 Dywizjon Artylerii Konnej im. gen. Józefa Sowińskiego – dowódca ppłk Jan Olimpiusz Kamiński
21 Dywizjon Pancerny – dowódca mjr Stanisław Gliński
Bateria Artylerii Przeciwlotniczej Motorowa Nr 82 – dowódca ppor. Józef Jahołkowski
Szwadron Kolarzy Nr 4 – dowódca por. Stefan Suchodolski
Szwadron Pionierów Nr 8 – dowódca rtm. Władysław Bajkowski
Szwadron Łączności Nr 4 – dowódca por. Jan Kiśluk
Samodzielny Pluton Karabinów Maszynowych Nr 4 – dowódca ppor. rez. Kazimierz Kamler
Pluton Konny Żandarmerii Nr 4 – dowódca ppor. mgr Mieczysław Halardziński
Poczta Polowa Nr 28
Sąd Polowy Nr 40 – szef mjr Józef Hoszowski
Drużyna Parkowa Uzbrojenia Nr 241
Park Intententury Nr 241
Pluton Sanitarny Konny Nr 86 – dowódca por. rez. Eupacher
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 241
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 242
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 243
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 244
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 245
Kolumna Taborowa Kawalerii Nr 246 – ppor. Wacław Bielawski
Warsztat Taborowy Nr 241 – dowódca ppor. rez. Eugeniusz Gozda

Pododdziały przydzielone:

IV batalion 84 Pułku Strzelców Poleskich – dowódca mjr Wacław Jakub Sokol
7 Batalion Karabinów Maszynowych i Broni Towarzyszącej – dowódca kpt. Karol Stanisław Charków
Pociąg Pancerny Nr 53 – dowódca kpt. Mieczysław Malinowski
II pluton 66 Eskadry Obserwacyjnej – dowódca kpt. obs. Leonid Rochowski
Ośrodek Zapasowy Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Hrubieszowie – dowódca ppłk Kazimierz Bolesław Halicki